เรามักรอคอยช่วงเวลาพิเศษ รอวันหยุด รอวันที่ทุกอย่างเรียบร้อย รอวันที่ "รู้สึกดีพอ" จะได้มีความสุข
แต่ชีวิตส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ในวันพิเศษ มันอยู่ในวันธรรมดา ในการนั่งดื่มน้ำชาตอนเย็น ในแสงสีส้มที่ลอดผ่านม่าน ในเสียงฝนที่เคาะหน้าต่าง ในความรู้สึกที่ร่างกายได้ยืดเส้น
ช่วงเวลาเล็กๆ เหล่านี้ไม่ได้รอให้เราสังเกต แต่ถ้าเราชะลอลงสักหน่อย มันอยู่ที่นั่นเสมอ
การเขียนบันทึกไม่ต้องบันทึกแต่เรื่องใหญ่ บันทึกสิ่งเล็กๆ ที่ทำให้วันนั้นมีรสชาติก็ได้ ไม่ใช่เพื่อบอกว่าชีวิตดีแค่ไหน แต่เพื่อเตือนตัวเองว่า ในวันที่มืดหมองที่สุด มักจะมีแสงเล็กๆ ซ่อนอยู่ให้หาเจอเสมอ
ไม่ต้องฝืนมองเห็น แค่ไม่ปิดตาก็พอ